Menfaat ilişkileri

KÖŞE YAZISI

FAHRİ TOKAY

İkiyüzlü insanın samimi dostu yoktur. İlişkileri menfaate dayalıdır. Sevgili Peygamber (sav) Efendimiz: “İnsanların en şerlisi ikiyüzlü olanıdır. Birisine bir yüzle gelir, öbürüsüne başka bir yüzle gelir.” Buyurmaktadır. Riya ve gösteriş davranışları ön plana çıktığı zaman çifte standartlı insanlar çoğalmaya başlar. Yüzüne gülüp de arkasından söven, menfaati gerçekleşinceye kadar övgüler yağdırıp sonra da aleyhine geçenler, hep çifte standart formatında yetişen insanlardır.

Mü’min, ikiyüzlü ve samimiyetsiz bir davranış içinde olamaz. Çünkü mü’mine ihlâs ve samimiyet yaraşır. İkiyüzlülük, mü’minin yapmış olduğu kulluk görevlerini boşa çıkarır. “Kim işlediği hayrı şöhret kazanmak için halka duyurursa, Allah onun gizli işlerini duyurur.” Samimiyetsizler, değerlere gönül vermez. Ancak onlardan faydalanma yollarını elde etme çabasında olur. Bu da istismardan başka bir şey değildir.

Menfaati için inanmadığı halde inanmış gibi görünmek, sevmediği halde sever gibi görünmek samimiyetsizliğin ve ikiyüzlülüğün tipik örneğidir. Bu istismarın ceremesini ise samimi olanlar çeker. İkiyüzlülüğü, dilimizde yağcılık ile de ifade etmek mümkündür. Menfaat uğruna amirin karşısında hep övücü sözler sarf edip arkasından aleyhinde olan insanlar, işi bitinceye kadar selam verip, menfaat bittikten sonra ilişkileri bıçak gibi kesen kimselerin ortaya sergiledikleri marazî tip. “İşin bitinceye kadar sevmediğin insanın elini öp” atasözü bu tür kimseleri tarif ediyor olmalı. Çünkü ikiyüzlülük, nifak, yalancılık ve sahtekârlıkla aynı kavşakta buluşurlar.